Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, η ζωή της οικογένειάς μου ήταν συνδεδεμένη με το αμπέλι και το κρασί. Ίσως ευθύνεται γι’ αυτό το γεγονός ότι ζούμε σε μια περιοχή με κύρια καλλιέργεια το αμπέλι, χαρακτηρισμένη μάλιστα ως περιοχή Ο.Π.Α.Π., ίσως πάλι το γεγονός ότι τόσο ο παππούς μου όσο και ο πατέρας μου είχαν ανέκαθεν ως κύρια ασχολία τους την παραγωγή κρασιού και τσίπουρου.

Θυμάμαι, ως παιδί, να παίζω με τα αδέλφια μου κυνηγητό στους αμπελώνες μας την Άνοιξη και να βάζουμε τις μύτες μας ανάμεσα στα λουλούδια του σταφυλιού για να ανασάνουμε τα μοναδικά αρώματα τους. Να μένουμε έκπληκτοι με το θαύμα της φύσης που ξετυλιγόταν μπροστά στα μάτια μας το Καλοκαίρι με τα σταφύλια ν΄αλλάζουν χρώματα, να γεμίζουν χυμούς και ευωδιές και φυσικά θυμάμαι τον τρύγο! Τη μεγάλη γιορτή, που μέχρι κι εμείς τα παιδιά καταλαβαίναμε πόσο σπουδαία ήταν.

Και μετά, την αγωνία του πατέρα μου για τη ζύμωση του κρασιού, την υπομονή του, τα ξενύχτια του, την αγάπη και τον σεβασμό του γι’ αυτή την πανάρχαια διαδικασία που συντελούνταν στα υπόγειά μας….
Θεωρώ ότι όποιος μεγάλωσε με αυτές τις εικόνες, μέσα σ΄αυτά τα χρώματα, μέσα σ΄αυτές τις μυρωδιές, δε θα μπορούσε ποτέ να ασχοληθεί με κάτι άλλο.

Ίσως φταίει η σκιά της «Κοιμωμένης των Αγράφων» που καθρεφτίζεται στη Λίμνη Πλαστήρα …

Ίσως φταίνε τα λόγια του παππού Γιώργου: «σσς, κάνε ησυχία, το κρασί κοιμάται…»